Nederland staat midden in een dubbele woonbeweging. Aan de ene kant stokt de nieuwbouw, groeit de druk op starters en zoeken gemeenten naar creatieve oplossingen. Aan de andere kant merk ik dat steeds meer mensen anders willen wonen: kleiner, eenvoudiger, groener en vooral minder alleen. Wat me opvalt? Beide bewegingen wijzen precies dezelfde kant op: naar een manier van wonen die verbindt.
Woningsplitsing: klein wonen, groot effect
In steden zoals Den Bosch worden rijtjeshuizen opgesplitst tot twee zelfstandige woningen โ zonder dat het huis van buiten verandert. Binnen dertig weken zijn de woningen klaar, de buurt wordt betrokken en de stedelijke dichtheid groeit zonder overlast.
Als binnenhuisadviseur zie ik hoe zoโn kleine ingreep een groot verschil kan maken. Het gaat niet alleen om stenen, maar om de manier waarop mensen zich thuis voelen. Platform31 laat zien dat corporaties tienduizenden extra woningen kunnen realiseren door splitsen, delen, hospitaverhuur en optoppen. Voor mij is het duidelijk:ย nieuwbouw alleen gaat het niet oplossen.
Woningnood en de wens om kleiner en meer verbonden te wonen lijken tegengesteld, maar sturen precies dezelfde kant op.
Van woningnood naar leefnood
Steeds vaker kom ik bewoners tegen die niet per se groter willen wonen, maar anders. Ze zoeken meer natuur, eenvoud en verbinding. Uit het Anders Wonen Onderzoek 2025 blijkt dat bijna de helft van de respondenten actief anders wil wonen.
Veel mensen voelen zich eenzaam in een samenleving waarin iedereen zijn eigen voordeur en schema heeft. Daarom groeit de populariteit van communities: tiny house-dorpen, wooncollectieven, gedeelde tuinen of gezamenlijke woonkamers.
Oplossingen als splitsen en delen sluiten verrassend goed aan bij wat mensen echt willen: minder alleen wonen en meer samenleven.
Wat me fascineert, is dat deze beweging niet ontstaat uit schaarste, maar uit verlangen. Minder spullen, minder vierkante meters โ maar meer betekenis en meer verbinding.

Slimmer wonen, samen leven
Wat beleidsmakers doen om de woningmarkt vlot te trekken โ splitsen, delen, optoppen โ sluit verrassend goed aan bij wat mensen echt willen: minder individueel, meer gedeeld, duurzamer en verbonden wonen.
Voor mij betekent dit dat mijn werk steeds meer draait om slimmer inrichten en verbinden: niet groter wonen, maar wรฉl fijner en betekenisvoller.
Zo werk ik met nieuwe woonvormen
Ik help bewoners, gemeenschappen en initiatiefnemers om nieuwe woonvormen te vertalen naar de dagelijkse leefomgeving. Soms is het een starter in een gesplitst huis die zich ineens helemaal thuis voelt, soms een tiny house-dorp waar mensen elkaar leren kennen en samen tuinen onderhouden.
De wooncrisis gaat over ruimte, maar de leefcrisis gaat over verbinding. Mijn werk begint precies waar die twee elkaar raken.
Mijn rol? Mensen niet in een trend duwen, maar laten zien wat al mogelijk is en hoe je een huis, een gedeelde ruimte of een kleine woning echt leefbaar en verbonden maakt.

Wonen als levenskunst
Wat ik steeds vaker zie, is dat wonen minder gaat over vierkante meters en meer over hoe we samenleven. De wooncrisis vraagt om fysieke oplossingen, de leefcrisis vraagt om nabijheid.
Rust en duurzaamheid ontstaan door ruimte te delen, elkaar te helpen en minder vanuit โmijnโ en meer vanuit โonsโ te denken. En juist daar begint mijn werk: op het snijvlak van praktische oplossingen รฉn menselijke verlangens.
Meer weten?
Wil je zien hoe je een huis of gemeenschappelijke ruimte รฉcht leefbaar en verbonden kunt maken? Kijk op www.lesshousemorehome.nl.



















